Daar was-ie weer. Nog maar net weg of hij is alweer terug. En wanneer dirigent Michel Tabachnik bij het NNO verschijnt, kun je er donder op zeggen dat er weer megasymfonie op stapel staat. Nu dan de vijfde van Mahler. Een werk met veel contrapuntisch stuntwerk, een ‘progressieve tonaliteit’ en een instrumentatie die Mahler zijn leven lang hoofdbrekens heeft gekost. Maar het resultaat mag er zijn.

Op het effect, daar lag bij Tabachnik niet in de eerste plaats het accent. Natuurlijk, klanktechnisch zat het wel snor, maar belangrijker was voor hem het werk een emotionele lading meegeven. Om precies te zijn: een persoonlijke emotionele lading.

Prachtig hoe hij eerst in het Stürmisch bewegt ons uitbundig liet delen in de orkestraal opgeroepen euforie, om dat in de finale niet dunnetjes maar heel aangedikt over te doen. We zagen hem van plezier dribbelend en huppelend op het schavot bewegen. Onze ‘Lenny’ (Bernstein), de adhd-dirigent bij uitstek die live in dit werk zulke toppen kon bereiken, was er qua lichaamstaal niets bij.
 

Tabachnik kapte dit werk in drie delen, zoals het hoort, met alleen korte pauzes rondom het lange scherzo. Om de hoornisten de gelegenheid te geven te wisselen en zelf het zweet van het voorhoofd te wissen. Daarna was het weer snel spelen geblazen. En geblazen werd er, want het aandeel van het koperwerk in de programmering was groot.

We hoorden schitterend geschetter in de Intrada van Van Otterloo en natuurlijk in het Voorspel tot Parsifal van Wagner. Alleen in het Adagietto voor louter strijkers werden de instrumenten even ter zijde gelegd. Maar de spelers hielden er een wakend oog op, want met de huidige koperprijzen en de daaraan gerelateerde diefstallen weet je het maar nooit.
 

S. van Ek