Een symfonieorkest in de Der Aa-kerk, dat werkt dus niet. Het Noord Nederlands Orkest speelde gisteravond de Nederlandse première van het vioolconcert Mambo, Blues and Tarantella van Mark-Anthony Turnage, een van de hoofdrolspelers op het festival soundsofmusic. Het leidde tot een galmbrij waarin je soliste Eeva Koskinen af en toe als een mimespeler bezig zag met de strijkstok zonder iets van haar te horen. Het slagwerk kwam lekker door in de kerk, dat wel, maar hoe Turnages vioolconcert echt hoort te klinken, zal vanavond in De Oosterpoort pas blijken als het opnieuw op de lessenaars staat.

Voor György Ligeti’s briljante Ramifications gold hetzelfde bezwaar, maar dan in het klein. De subtiele effecten van de microtonale klankweefsels van de Hongaarse klankmagiër verdronken door de lange nagalm in de ruimte van de kerk, waardoor de spanning wegviel. Alleen bij Steve Reichs Triple Quartet (in de versie voor strijkorkest), waarmee het concert begon, voegde de setting in de Der Aa-kerk wat toe. Terwijl het imposante Schnitger-orgel streng toekeek, klonken de NNO-strijkers, vooral in de snelle delen, als een nieuw register van het orgel.

Nadat het NNO het geïmproviseerde podium had verlaten, kregen we eerst een orgelversie van Piano Phase van Reich te horen. Sommige toehoorders raken wellicht in een trance door deze repeterende, melodische verschuivingen, maar je hebt ook mensen die er erg onrustig van worden. Gelukkig was er nog Klaas de Vries’ Tussen hemel en afgrond, dat speciaal voor de heringebruikname van het orgel is geschreven. In dit stuk gaat De Vries een dialoog aan met Bach (die glimlachend ook in de kerk aanwezig was) en lijkt het orgel, nadat het door een elektrische gitaar weer tot leven is gewekt, zich af te splitsen in een stem, marimba en trompet om zo de hele kerk vol klankkleuren opnieuw in bezit te nemen. Mooi.

Job van Schaik