Qok van bekende componisten kun je een verrassend programma samenstellen, zoals het NNO en gastdirigent Johannes Leertouwer deden met Mendelssohn en Beethoven. Bijvoorbeeld door van de laatste een volwassen stuk als de Ouverture Coriolan te combineren met zijn op 13-jarige leeftijd geschreven Pianoconcert in Es - zonder opusnummer. Daarvan is de verdwenen orkestpartij al eens gereconstrueerd, maar solist Ronald Brautigam maakte daarvan een eigen versie.

Om Beethoven heen was Mendelssohn geplaatst: eerst de Ouverture voor harmonieorkest, met een mooie opening in de trant van Mozart en Von Weber en een wat minder interessant marsgedeelte. Met de als slotstuk gespeelde en allerwegen bekende Italiaanse Symfonie van tien jaar later werd weer iets verrassends gedaan: Mendelssohn heeft op een zeker moment alle delen herzien op het eerste na. Wie het stuk in de standaardversie kan dromen, hoort direct dat er geretoucheerd is aan melodielijnen en instrumentatie. Of die herzieningen zo geslaagd zijn — Mendelssohns talentvolle zus Fanny vond van niet — doet er niet zoveel toe. In een doorzichtige en lichte uitvoering bleef deze nieuwe versie gewoon die mooie en in wezen originele bijdrage van Mendelssohn aan de symfonische literatuur. Ook Beethovens ouverture klonk relatief licht; die had wel iets stoerder mogen zijn.

Door Paul Herruer