LEEUWARDEN - Met een lichte programmering in de concertserie ‘Zonnig en idyllisch’ probeerde het NNO gisteren de kille februariwind te trotseren. Het orkest kreeg daarbij de hulp van de talentvolle pianist Vitaly Pisarenko (21), winnaar van het internationale Franz Lisztconcours 2008. Hij soleerde in Pianoconcert nr. 1 van Franz Liszt.
Fijnbesnaard en virtuoos balanceerde hij eigenzinnig op de scheidslijn tussen poëzie en dramatiek, met spel vol sprankelende loopjes, vederlichte trillers, stoeiend met het pizzicato van de strijkers, grapjesmakend met de triangel, waar nodig plotsklaps opdoemend uit het duister, met stormachtig octaafspel. Als een dichter achter de vleugel, met grote affiniteit voor de componist (hij lijkt er zelfs een beetje op) maar met de bijbehorende spreekwoordelijke vrijheden, veroorzaakte Pisarenko wel enige verwarring op het gebied van samenspel en timing. NNO-chef-dirigent Michel Tabachnik moest alle zeilen bijzetten om de gelederen in het gareel te houden en samen de eindstreep te bereiken. In de Variaties over een thema van Haydn, waarin Johannes Brahms zijn eerste voorzichtige schreden zette op het symfonische compositiepad, hoorden we dat de balans bij de strijkers van laag tot hoog uitstekend was, maar dat de alertheid van de musici van de overige orkestgroepen in dit licht dansante sfeermakertje nog best iets te wensen overliet.
Brahms voltooide zijn Tweede Symfonie, met als bijnaam de ‘Pastorale, in 1877 aan de Wörthersee in Karinthië. In het statige eerste deel werden de hoofdthema’s sterk belicht maar was de muzikale omgeving wazig; het koper reageerde traag en de onderlinge communicatie verliep nog steeds niet vlekkeloos.
Maar met volharding wist Tabachnik het pleidooi te winnen. Vanaf het diep doorvoelde Adagio non troppo steeg de muzikale barometer aanzienlijk. Veel natuur en emotie in dit ‘modern’ romantische werk. Hoornisten en houtblazers leverden genuanceerd vakwerk en niets stond de musici nog In de weg naar een daverend en welluidend slot.