Wat de vormgeving betreft werd het publiek op nogal wat clichés getrakteerd en een dirigent met meer grip heeft op de partituur was me ook liever geweest. Maar verder was de Fidelio van de Nationale Reisopera ijzersterk. Neem alleen al het heldere geluid van sopraan Machteld Baumans die samen met tenor André Post in deze Beethoven-opera het spits afbeet. Wat een klasse. En wat een timing. En dan was er de Florestan van Peter Wedd. Kraakhelder, zonder dat geforceerde wat men regelmatig bij veel andere tenoren in deze rol tegenkomt. De gevangenenbewaarder Rocco van James Creswell - vol kleur, met een heldere dictie en in de lagere regionen flink gepolitoerd - kon ook tot de verademingen worden gerekend. Wie nog niet meteen op sterkte was draaide al snel bij, zoals de Leonore van Lisa Livingston, de getormenteerde sopraan die haar man uit zijn p0litieke gevangenschap probeerde te bevrijden en daar ook wonderwel in slaagde. Aanvankelijk had ze problemen in de laagte en kon ze niet echt uit de voeten met haar aria ‘Abscheulicher’. Maar toen ze eenmaal haar doodgewaande man in de ogen had gezien, ontstegen ook haar prestaties de middelmaat. En ook bij Almas Svilpa (Don Pizzarro, de kwade genius in deze opera) beleefde men na een aarzelende start fraaie momenten. Zoals gezegd, de directie kon beter, al werd Patrick Davin vanuit de bak door het Noord Nederlands Orkest op zijn wenken bediend. Alleen al de grommende celli aan het begin van het kwartet ‘Mir ist so sonderbar’. En de stralende kopersecties. Heerlijk gewoon. Het team van de vormgeving (Monique Wegemakers, John Otto en Rien Bekkers) koos in zijn toneelbeeld voor grijze stalen vlakken en steigerachtige stellages waarachter in de finale een aardbol werd geprojecteerd. En voor vrij tijdloze kostuums, die wat de koorleden betreft, aan het slot een middeleeuws accent kregen. Natuurlijk, de boodschap van deze opera universeel en van alle tijden, dat is al zo vaak door regisseurs naar voren gebracht. En doorgaans ook nog wat oorspronkelijker. En de zaalgerichte opstelling van de figuren, ook in de dialogen, deed niet echt fris aan. Overigens dit een reprise van de productie uit 2002.