In het jaarlijkse Wensconcert van het Noord Nederlands Orkest speelden drie vrouwen vrijdagavond een hoofdrol. Om haar geliefde te bevrijden laat in de derde Lonore ouverture van Ludwig van Beethoven Leonore zich vermommen als gevangeniscipier en laat ze zich Fidelio noemen: In het Tweede Pianoconcert van Saint Saëns speelde de Russische pianiste Nata Tsvereli de solopartij en hoe! In het laatste werk was het de manmoedige Scheherazade die haar manlief de Sultan met 1001 verhalen wist te weerhouden van de executie die haar stond te wachten. De Russische componist Rimski Korsakov heeft met een symfonische suite vier vertellingen hieruit in muziek weergegeven. Beethovens derde Leonore ouverture is een soort symfonisch gedicht dat op zich een sanemvatting in muziek geeft van het drama dat er op gaat volgen. Onder de duidelijke en gedreven directie van chef-dirigent Tabachnik van het NNO kreeg deze ouverture een boeiende uitvoering. Elke verandering in tempo, karakter of dymnamiek werd duidelijk aangegeven waarop het orkest ad rem reageerde. Tabachnik wist de spanning in de grote muzikale lijnen tot het einde toe vast te houden. Zo kreeg de dramatische inhoud van ingetogen tot heldhafitg in deze ouverture het volle pond. Met dit werk was de toon voor het concert gezet. Nata Tsvereli was vervolgens de solist in het Pianoconcert nr 2. van Saint-Saëns. In dit werk mocht de pianiste de ‘aftrap’ geven in een improvisatorisch gecomponeerde inleiding. Met haar zekere anapak, zowel in het dramatische als in het licht virtuoze, wist ze de zaal meteen te pakken. Tabachnik en het orkest volgden haar naadloos, zodat orkest en piano samensmolten tot een hecht geheel, echter niet altijd in een ideale klankverhouding. Het zwaar aangezette orkestspel paste er niet goed bij. Het werk lijkt als in een adem geschreven. Dit liet Tsvereli horen in haar voortvarende spel waarmee ze orkest en publiek als het ware meenam. Prachtig werd het karakter neergezet van het tweede schertsende deel, dat contrasteert met het geladen eerste. Met bewonderingswaardig gemak en met een fabelachtige techniek volgde hierop het virtuoos gecomponeerde laatste deel. Ze kreeg van het publiek een ovationeel applaus. Met dezelfde inzet als ervoor zetten de musici zich na de pauze, met Tabachnik uit het hoofd dirigerend, aan de uitvoering van Scheherazade van Rimiski- Korsakov. In dit werk was de hoofdrol was een hoofdrol weggelegd voor de concertmeester Mark Blekh, die voortreffelijk telkens het inleidende leitmotief speelde. Ook de overige solisten mogen om hun fraaie spel niet onvermeld blijven. Alles stond in dienst van het verklanken van de schoonheid van Scheherazade, de trots van de Sultan en de oosterse sfeer. Even meeslepend als de werken voor de pauze boeide ook dit werk van de eerste tot de laatste noot.