DRACHTEN- Met Michel Tabachnik voor het Noord Nederlands Orkest en er gebeurt - in veel gevallen - iets bijzonders. Gisteren viel dat opnieuw te constateren bij het Vrienden Wensconcert, waarbij gekozen was voor een minder bekend pianoconcert, geflankeerd door twee ‘music for the millions’- titels. Daaronder het openingsnummer, Beethovens derde Leonore-ouverture dat -onder de baton van deze chef-dirigent vol precisie en met een doordachte opbouw werd neergezet. Met messcherpe signalen op afstand en een natuurlijk opbloeiende en dovende dynamiek die nergens doorschoot. Energiek zonder bombast, met aan het eind de hachelijke vioolpassages, naar bleek een ‘eitje’ voor deze sectie strijkers. Ook Rimski-Korsakovs Scheherazade stond als een huis. Sindbad mag dan met zijn schip in een van de muzikale vertellingen uit deze suite benauwde momenten op zee beleven, bij het NNO liep het allemaal veel gesmeerder. Alert koper. Spannend slagwerk. Een pikante harp. En een charmante viool, die steeds weer om een nieuw verhaal vroeg. De sfeer van de Oriënt kwam goed over het voetlicht. En ook nu waren de climaxen niet ‘over the top’. Pure klasse, waarbij we de even uit de zicht rakende violen maar snel moeten vergeten. Een incident in een klaterend geheel. Minder sterkt kwam het tweede pianoconcert van Saint-Saëns uit de bus. Soliste Nata Tsvereli, die vaak samen met Paul Komen optreedt en als docente is verbonden aan het Groninger Conservatorium, articuleerde in haar lichte spel fantastisch. Alsof ze speldenprikjes aanbracht, subtiel, teer en reuze innemend. En tegelijkertijd speelde ze strak, verre van sentimenteel en deed haar vingervlugheid denken aan de vleugelslag van een kolibrie. Daar stond tegenover een wankel, romig orkest, dat in het samenspel met Tsvereli slecht harmoniseerde. Zij en het NNO pasten op veel momenten net zo slecht bij elkaar als ranke, krokante soepstengels bij een kom dikke snert. Twee visies in een uitvoering. Interessant maar toch ook jammer.