Favoriet bij het concert van het Noord Nederlands Orkest vrijdagavond in de Leeuwarder Harmonie, was het Celloconcert nr. 1 in C van Joseph Haydn. Dit werk stelt hoge, specifiek op de cello toegesneden technische eisen. De wereldberoemde Nederlandse cellist Pieter Wispelwey had er echter ogenschijnlijk geen enkele moeite mee. Zijn uitvoering, begeleid door NNO-musici spelend in de Weense opstelling rond het clavecimbel, was adembenemend mooi. Na het laatste slotakkoord ging het publiek uit zijn dak. Drie keer moest Wispelwey terugkomen tijdens het langdurige applaus. Een toegift kon niet uitblijven. In de Sarabande uit de tweede cellosuite van Bach die hij daarvoor koos, liet hij de volle ronde en warme toon van zijn cello nog eens horen. Diezelfde toon hadden we ook al gehoord in het prachtig gespeelde tweede deel Adagio uit Haydns celloconcert, waarin hij de expressieve mogelijkheden van dit instrument ten volle uitbuit. In het op dit Adagio volgende uitbundig gecomponeerde slotdeel haalde Wispelwey alles uit de kast om dit concert op zeer indrukwekkende wijze af te sluiten.

De musiceervonk sloeg over op de musici van het NNO die, gedirigeerd door Stefan Vladar, naadloos volgden. Nergens was er onbalans in samenspel en klankverhouding waarneembaar. Dan ontstaat er iets buitengewoon muzikaals. Super. Ook in de overige werken van het programma was de kwaliteit van dit samenspel uitstekend. Dit kon gelijk al worden geconstateerd in het eerste werk Concerto nr. 5 in f uit de zes Concerti armonici van graaf Unico Wilhelm van Wassenaar, die zijn opgedoken in kasteel Twickel in Overijssel. Met fraaie, dynamische nuanceringen en het overtuigend uitdrukken van de hier en daar aanwezige dramatiek in dit werk was dit een goede opening van het concert.

Zowel voor als na de pauze werd een kort werk gevolgd door een uitgebreidere compositie. Na het concerto van Van Wassenaar volgde Haydns celloconcert. Als kort werk na de pauze klonk een werk van de minder bekende, door negatieve uitspraken over Bach bij musicologen in opspraak geraakte, componist Johann Adolf Scheibe (1708-1176). Zijn korte Sinfonia nr. 44 in Bes ademt reeds in beginsel de geest van Weense klassieken(Haydn, Mozart, Beethoven). Met heldere, gemakkelijk in het gehoor liggende galante melodievoering kondigde hij dit nieuwe tijdperk aan. Een van de vroege symfonieën van Mozart, nummer 29 in A uit 1774, was in de lijn van dit programma een voor de hand liggende keuze.

Hiermee kreeg het publiek een goed overzicht hoe de overgang van barok naar klassiek zich voltrok. In de uitvoering van beide werken werd het muzikale niveau van voor de pauze voortgezet. Vladar liet de musici van het NNO in elk deel het muzikale karakter in al hun schakeringen fijnzinnig neerzetten. In dit concert viel er voor het publiek muzikaal veel te genieten.