Waar anders orkestleden zitten, stonden nu drie decoratieve zuilen met daarvoor een handjevol strijkers, staande rond een wit clavecimbel. Een originele setting voor het NNO in het Concerto nr. 5 van Unico Wilhelm van Wassenaer. Zijn Concerti Armonici die gevonden werden in de archieven van kasteel Twickel in Overijssel, kleine zoetgevooisde juweeltjes, kregen in deze opstelling een grote transparantie en toch ook genoeg diepgang. Er ontstond bijna een dansje tussen dirigent en de eerste violiste. Het werd alleen maar mooier van. Met het orkest uitgebreid tot zeventien leden (meer werden het er niet), met middenvoor op een klein podium Pieter Wispelwey, was het tijd voor het pièce de resistance van de avond: het celloconcert nr. 1 in C van Joseph Haydn. Deze cellist die ten alle tijde een bevlogen presentatie neerzet, speelde ook nu weer de zaal plat. Of hij nu ondeugend lui achteroverhangt, de blik vangt van deze of gene strijker, achterom tuurt naar het celli en koper, brutaal de zaal inblikt; alles is bedoeld om de muzikale effecten te versterken. Met zijn gedurfde acties zette hij soms de dirigent geheel buiten spel; in het Adagio met de eindeloos lange tragische streek wist hij tot tranen toe te ontroeren en in het Allegro Molto smolt hij met het ensemble samen. lmproviserend in zijn fascinerende cadens passeerden we zelfs de tango. Het hele ensemble werd door Wispelwey aangestoken tot spel met grote hartstocht. Uiteindelijk liet hij zijn cello verstillen in bijna niets, zijn klank als een pluisje in de wind. Het publiek was bijna uitzinnig. Met nog een korte Bach-toegift verliet hij ons. Helaas. Er restte nog Mozart en Scheibe. Het kleine strijkorkest met koper en hobo’s moest alle zeilen bijzetten om het niveau van voor de pauze te halen. Wat bleekjes klonk de galante maar toch ook schoolse Sinfonia in Bes van laatstgenoemde, wat deels aan de weinig interessante thematiek van het werk lag.

Maar ook Mozarts Symfonie nr. 29 in A kon niet verder komen dan omlijsting van de indrukwekkende schoonheid van Haydn’s Celloconcert. Elegantie en mooie nuances, soms een rafelig vioolinzetje en een wat bitse klank. Zo kabbelden we het concert uit. Een iets gevarieerder programma of nog een solistische bijdrage van Wispelwey na de pauze was de avond ten goede gekomen.