De voltooiing van Anton Bruckners Achtste was een moeizaam proces waarbij hij kampte met grote onzekerheid. Hij paste delen van dit magistrale werk aan voor de versie van 1890 en voorzag het van een structurele metamorfose. Toch blijft deze symfonie een twijfelende zoektocht.

Grote uitbarstingen vol klankgeweld in imposante tutti met koper in driedubbele bezetting plots afgebroken door stevige strijkpassages leken de eenzame dwarsfluit of klagende hobo rechtstreeks te belagen. Binnen dit scala van enorme contrasten kreeg chef-dirigent Michel Tabachnik de instrumentale gelederen binnen het NNO niet altijd in de juiste pas, waardoor hoekige triolen en stug samenspel het onduidelijke pad extra bemoeilijkten en emoties overschaduwd dreigden te raken.

Gelukkig klaarde het op in het zonnige Scherzo, dat met drie tinkelende harpistes, slechts hier en daar onweer van de donderende pauken en de vele hoornisten een Karinthisch plaatje van hoge bergtoppen en ijskoude, blauwe meren opleverde. De poëtische lyriek van de grote groep celli en contrabassen benadrukte deze sfeer.

Ondanks de uitstekend opgebouwde Finale, inclusief de apotheose met StarTrek-allure, voelde ik de ware ‘Begeisterung’ slechts bij vlagen.

Voor de pauze koos sopraan Lisa Larsson direct de goede richting in Richard Strauss’ Vier letzte Lieder (1948). Met een stralend hoog en grote inleving. Nadat de balans met het orkest ook in de pianissimo gedeeltes gevonden was, vormden 'Beim Schlafengehen’ en ‘Im Abendrot’ ontroerende hoogtepunten.

Jeanine Kramer